Eski İsveç Gotlarının şaşırtıcı derecede doğru takvimleri vardı

Stockholm’ün bir saat kuzeyindeki çoğunlukla düz bir ovada, en az 2.500 yıllık eski bir kültürden kalma büyük mezar höyüklerinden oluşan bir koleksiyon yer alıyor. Bu insanlar Viking değildi; onlar kuzey Germen Gotlarıydı; Odin, Freyr ve Thor’un öncüllerine tapan pagan çoktanrıcılardı.

Gerçekte, Gotların bu eski alt grubu muhtemelen bugün bildiğimiz haliyle astronomiye daha az önem verebilirdi. Ancak açıklanamaz bir şekilde güneş ve ay hakkında hassas ölçümler yapmaya yönlendirildiler. Dokuz gün süren korkunç kış ortasında insan ve hayvan kurbanlarının zamanını tam olarak planlama konusunda takıntılıydılar. Bu kadar barbarlığa rağmen, görünüşe göre, her sekiz yılda bir bu büyük kış ortası fedakarlıklarını yapmazlarsa, gelecek sekiz yılın bir felaket getirebileceğine inanıyorlardı.

Kurbanlar genellikle kışın en yoğun olduğu dönemde 6-8 Şubat tarihleri ​​arasında başlardı. Ve en az bir çağdaş İsveçli astrofizikçi bu Gotların kurban takvimini bulduğunu iddia ediyor.

İsveç’teki Uppsala Üniversitesi’nde astrofizikçi ve eski öğretim görevlisi olan Goran Henriksson, Uppsala’da bana “Her sekiz yılda bir gerçekleşen Büyük Kış Ortası Kurbanının tarihlerini düzenleyen takvimi keşfettim” dedi. Henriksson bana, arkeologların 2014 yılında dolunayın doğuşunun kuzey sınırını ve kurban döngüsünü başlatma zamanı geldiğinde yükselen güneşin yönünü belirleyen iki uzun sıra kutup keşfettiğini söyledi.

Henriksson, Avrupa Kültürde Astronomi Derneği’nin 2014 toplantısında sunduğu bir makalede, “Eski Uppsala’daki kurban töreni her sekiz yılda bir yapılıyordu; başlangıç ​​tarihi, Gregoryen takviminde 28 Ocak ile 26 Şubat arasında meydana gelen dolunay tarafından tanımlanıyordu” diye yazıyor. Henriksson, tarihsel verileri ve dolunay tarihlerine ilişkin hesaplamaları birleştirerek, MS 852’de başlayan da dahil olmak üzere sekiz yıllık döngünün tam yıllarını belirledi.

Bugün gelince?

Uppsala, Arlanda uluslararası havaalanına sadece kısa bir mesafede çağdaş bir İsveç şehridir. Ancak rüzgarlı bir temmuz öğleden sonra bu tepelerde yürürken, Vizigot kültürünün bir zamanlar olduğu gibi olduğunu ancak hayal edebilirsiniz. Bu insanların, şu anda bizden tamamen gözden kaçan, göksel küre de dahil olmak üzere doğal dünyaya dair bir takdirleri olduğu açıktı.

Kraliyet mezar höyükleri

Henriksson, üç “kraliyet” mezar höyüğünün MS 450-550’ye tarihlendiğini ve kurban takvimini düzenlemek için kullanılabilecek şekilde yönlendirildiğini yazıyor. 2013’teki arkeolojik kazılar sırasında iki uzun sıra direk deliğinin keşfedildiğini yazıyor.

Henriksson makalesinde, 850 metre uzunluğundaki (2.800 fit uzunluğunda) bir sıranın, en erken tarihte yükselen kış ortası dolunayı için kuzey sınırına doğru yönlendirildiğini belirtiyor. Yaklaşık 600 metre uzunluğundaki (2000 fit uzunluğunda) sıranın 6-8 Şubat tarihleri ​​arasında yükselen güneşe doğru yönlendirildiğini yazıyor.

Aslında bu fedakarlık, ayın altı haneli doğrulukla ölçebildikleri, ayın evrelerine göre belirlenen sekiz yıllık bir döngüye göre gerçekleşti. Dokuz gün boyunca bir adam ve yedi erkek evcil hayvan kurban edildi. Ve kurbanlar tamamlandığında kutsal bir ağaçta baş aşağı asılı 72 ceset görülebiliyordu.

İnanılmaz bir şekilde, bugün en az 260 kilometrekarelik düz bir ovayla çevrili olan bu mezar höyükleri, o zamanlar şimdi Baltık Denizi dediğimiz yerden yarım milden (0,8 kilometre) daha az uzaktaydı. O zamanlar yerel deniz seviyesi bugün olduğundan 19,5 metre (64 feet) daha yüksekti.

Henriksson, “Güneş ışınları direklerin her iki yanından denize yansıyordu ve direklerin gölgeleri sıra ile aynı hizadaydı.” diye yazıyor. “Bu, büyük kış ortası kurbanının doğru tarihini belirlemenin muhteşem ve çok kesin bir yoluydu” diye belirtiyor.

Hassas bir takvim

Henriksson, “Burada çok karmaşık bir takvim vardı” diyor. “Kutuplar, 600 metre uzunluğundaki bu direk sırası boyunca dolunayın ne zaman olduğunu, güneşin ne zaman doğduğunu ve bir sonraki büyük kurban törenine ne zaman başlamaları gerektiğini çok doğru bir şekilde belirlediler” diyor.

Bu Gotlar, bir sekiz yıl daha düzeni ve güzel günleri garanti altına almak için tanrılara kurbanlar kesmenin gerekli olduğunu düşünüyorlardı. Ve ironik bir şekilde, Katolik Kilisesi’nin yüzlerce yıl sonra sahip olduğundan daha kesin bir takvime sahiplerdi.

Her şeyden önce, tuhaf davranışlarına rağmen, hassas takvim arayışlarını yönlendiren şeyin dini inançları ve öbür dünyaya olan inançları olduğu tartışılabilir.

Henriksson makalesinde şöyle yazıyor: “Bir ön araştırma, teknelerin sekiz yıllık döngüde Büyük Kış Ortası Kurbanının yükselen dolunayına doğru yönlendirildiğini gösteriyor.” “En dikkat çekici mezar türü, bir tekneye gömülmüş, at da dahil olmak üzere, tam teçhizatlı bir savaşçıyı içeriyor” diye belirtiyor. MS 550-1100 yıllarına ait bu tür 15 tekne mezarının araştırıldığını yazıyor.

Henriksson, “Ölen reislerinin, bir at, köpekler ve hatta tam bir mutfak da dahil olmak üzere, öbür dünyada ihtiyaç duyacaklarını düşündükleri her şeye sahip olmasını istiyorlardı” diyor.

Peki neden onu aya doğru yönlendirdiler?

Henriksson, “Ay onlar için çok önemliydi; o bir Gotik tanrıydı” diyor.