Yarım yüzyıldan fazla bir süredir malzeme bilimcileri, polimer malzemelerin karmaşıklığının nasıl simüle edileceğiyle uğraştı. Tek bir zincir onbinlerce atom içerebilir, bir eriyik veya kompozit milyarlarca atom içerebilir ve mühendislerin gerçekte önemsediği özellikler; örneğin bir yapıştırıcının yüzeyi nasıl kavradığı, kendi kendine birleşen blok kopolimerin bir nanoyapıya nasıl kilitlendiği veya bir biyopolimer filmin yırtılmadan nasıl esnediği gibi, yalnızca zorunlu atomistik simülasyonun ulaşamayacağı uzunluk ve zaman ölçeklerinde ortaya çıkar.



