Havadan görüntüleme, eriyen permafrost mozaiğini araştırıyor

Dünyanın pek çok kuzey bölgesindeki permafrost eriyor; bu süreç sera gazlarını serbest bırakıyor, altyapıyı tehdit ediyor ve manzaraları ve ekosistemleri değiştirebiliyor. Kuzey Kutbu ve yarı arktik çok geniştir ve yerin altını görmeyi gerektirdiğinden permafrost dağılımının kapsamlı bir resmini elde etmek zordur. Artık permafrostu havadan haritalayabilen yeni bir yöntemle araştırmacılar, permafrost kalınlığı ve dağılımına ilişkin mekansal olarak çok daha uyumlu bir görünüm elde edebilecekler.

Moshtaghian ve ekibi, kuzey Kanada’nın Mackenzie Vadisi’nde gerçekleştirilen frekans alanlı havadan yayılan elektromanyetik (AEM) araştırmanın sonuçlarını rapor ediyor. Araştırmacılar permafrostun nerede bulunduğu ve su kütleleri, toprak yapısı ve orman yangını geçmişi gibi özelliklerin onu nasıl etkilediğine dair yeni bilgiler topladı. Aynı konumdaki elektriksel dirençli tomografi profilinden ve sondaj verilerinden elde edilen verileri içeren çalışma, AEM araştırmalarının permafrostun incelenmesi için yararlı bir yöntem olarak doğrulanmasına yardımcı oluyor. Çalışma dergide yayınlandı AGÜ Gelişmeleri.

Araştırmadan elde edilen beklenmedik bir bulgu, taliklerin veya erimiş permafrost bölgelerinin genellikle su kütlelerinin altında bulunması ve diğer taliklere bağlanarak suyun aralarında akmasına izin vermesidir. Mackenzie Nehri’nin altında bulunan büyük bir talik, 2 kilometre (1,2 mil) genişliğindeydi ve bazı bölgelerde 75 metreden (250 feet) fazla derinliğe kadar uzanıyordu.

Yangınlar da permafrost üzerinde belirgin bir iz bırakıyor. Araştırmacılar, onlarca yıl önce bile yanan bölgelerde, yalıtıcı bitki örtüsünün kaybının yüzeye yakın permafrostun daha sıcak olmasına ve daha fazla sıvı suya yol açtığını buldu.

Çalışma aynı zamanda gelecekteki çalışmalara faydalı olabilecek metodolojik bilgiler de içermektedir. Örneğin yazarlar, buzdan sıvı suya geçişi ifade eden elektriksel direncin toprak türüne bağlı olarak değişmesi nedeniyle, permafrost tabanını belirlemek için sabit direnç eşikleri kullanmadıklarını belirtiyorlar. Bunun yerine permafrost derinliğini tahmin etmek için gradyan bazlı bir yöntem uyguluyorlar.

Çalışmanın bulguları, permafrost dağılımının nasıl değiştiğine ilişkin gelecekteki çalışmaların yanı sıra Kuzey Kutbu’ndaki ve yakınındaki altyapı planlaması için de yararlı olabilir. Permafrost’un çözülmesi yolları ve yapıları bozabilir, bu nedenle nerede çözülme olasılığının daha yüksek olduğunu anlamak gelecekteki proje ve onarımları planlamak için önemlidir.