CEİD

Bu proje Avrupa Birliği tarafından finanse edilmektedir.

TÜRKİYE'DE KATILIMCI DEMOKRASİNİN GÜÇLENDİRİLMESİ:
TOPLUMSAL CİNSİYET EŞİTLİĞİNİN İZLENMESİ PROJESİ

Mikroplastikler, Michigan’daki dört okulda örneklenen 100 havadaki parçacıktan 1’ini oluşturuyor

Michigan Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmaya göre, Michigan’da soluduğumuz havada asılı olan minik parçacıkların 100’de biri mikroplastiktir. Çalışma, aşağı Michigan’daki dört noktada, tamamı K-12 okullarının otoparklarında mikroplastikler için havayı test etti. Mikroplastiklerin atmosferde bulunan parçacıkların yaklaşık %1’ini oluşturduğu tespit edildi.

UM doktora mezunu ve makalenin başyazarı olan Madeline Clough, “Bu sayının şaşırtıcı derecede yüksek olduğunu düşünüyorum” dedi. ACS ES&T Hava. “Atmosferdeki 100 parçacıktan biri ağır bir plastik yükü gibi hissettiriyor.”

Clough ve meslektaşları ayrıca plastik parçacıkların %60’ından fazlasının nanopartiküller olduğunu, yani bunların 1000 nanometreden küçük olduğunu buldu. Yaklaşık 5.000 parçacık, hücre çekirdeği büyüklüğünde bir alana sığabilir. Bu parçacıkların çoğu, diğer mikroplastik türlerini yaklaşık 3 ila 1 oranında geride bırakan lastiklerden geliyor.

UM kimya profesörü, kıdemli çalışma yazarı Anne McNeil, “Lastikler ve sürüş, havada plastik bulunmasının en büyük nedenleridir” dedi. “Daha küçük parçacıklar havada daha uzun süre asılı kalan ve daha uzun mesafeler kat eden parçacıklardır ve maalesef insan sağlığı açısından da daha tehlikelidir.”

Araştırmacılar atmosferik mikroplastikleri araştırmak için hem kentsel hem de kırsal okul ortamlarında örnekleyiciler kurdular. Her örnekleyici bir ay boyunca yerinde kaldı ve pasif olarak parçacıkları topladı. Clough, Ocak ve Şubat hariç her ay numune aldı çünkü yağıştan kaynaklanan parçacıklar ve aerosol haline gelmiş yol tuzları numune alıcıları bunalttı.

Araştırmacılar başlangıçta otoparklarda lastik aşınmasından mikroplastik parçacıkların yanı sıra insanlar okula yürürken giysilerden sentetik elyaflar göreceklerini tahmin ettiler. Bunun yerine araştırmacılar, muhtemelen daha uzaklardan gelen parçacıkları gördüklerinde şaşırdılar.

McNeil, “Otoparkları test etmeye karar verdik çünkü burası insanların yürüdüğü ve araba kullandığı yerler” dedi. “Fakat bulduğumuz parçacıklar çok küçük olduğu için muhtemelen daha uzak mesafelerden seyahat ediyorlardı. Bunu bilmemizin yollarından biri kırsal ve kentsel yerlerde olmamız ve otoyollara yakın ve uzak olmamızdır. Okul yılı ve yaz aylarında ve farklı hava koşullarında numune aldık ve bunların hiçbiri bir fark yaratmadı. Nerede olursak olalım benzer düzeyde plastik gördük.”

Araştırmacılar, bir malzemenin bileşimini tanımlamak için ışık kullanan gelişmiş spektroskopi araçlarını kullanarak, mikroplastiklerden birkaçının ayrıca yol tuzlarına da bağlı olduğunu ve bu parçacıkların, daha fazla sürüş etkinliği nedeniyle havaya yükselmeden önce yollarda parçalandıklarını düşündürecek şekilde şekillendirildiğini görebildiler.

Araştırmacılar ayrıca tespit ettikleri diğer plastiklerden birinin (polietilen veya plastik ambalaj ve torbalardan oluşan plastik) üzerinde mineraller bulunduğunu ve bunun göl suyundan geldiğini düşündürdüğünü buldu. Bulgular, plastiklerin göllere doğru yol aldığını, orada parçalandıklarını ve dalga hareketi ile aerosol haline geldiklerini gösteriyor.

Clough, “Göl spreyiyle ilişkili mikroplastiklerin tümü otoparklardaki örnekleyicilerden geldi” dedi. “Bu bize plastiklerin atmosferdeki kaderi, nereden geldikleri ve ne kadar uzağa gidebilecekleri hakkında biraz daha bilgi verebilir.”

Çalışma, ülkedeki atmosferik mikroplastiklere bakan az sayıdaki çalışmadan biri ve daha küçük nanoplastiklere bakabilen ilk çalışmalardan biri. Bunun nedeni, araştırmacıların araçlarının, numunelerindeki mikroplastiklerin bileşimini tanımlamak için iki farklı ışık türünü (görünür ve kızılötesi) kullanmasıdır.

Araştırmacılar, iki tür ışığı bir arada kullanarak, yarım mikrona kadar olan parçacıkları, yani daha önceki atmosferik mikroplastik çalışmalarının tek başına kızılötesi ışık kullanarak inceleyebildiğinden yaklaşık 40 kat daha küçük parçacıkları tanımlayabiliyor.

Clough, “Özellikle atmosferde, bunlar, daha büyük parçacıklardan ziyade ciğerlerinizin daha derinlerine inebilecek parçacık boyut aralığındadır” dedi. “Solunum riskleri ve plastiklerden sızıntının nasıl göründüğü hakkında çok fazla şey bilinmiyor. Tüm bu plastiklerin içlerinde polimerden çok daha fazlası var. Bunları solumanın riskinin ne olduğunu daha iyi anlayabilmemiz için bunları ölçmek önemlidir.”

Araştırmanın bir sonraki aşamasında araştırmacılar Michigan Gölü de dahil olmak üzere çok çeşitli yerlerden örnekler topluyorlar. McNeil, insanların atmosferdeki mikroplastik miktarını azaltmanın yolları olduğunu söylüyor.

“Bu kirlilik kaynağını azaltmak istiyorsak, daha az araba kullanarak, toplu taşımayı kullanarak, araba paylaşımı yaparak ve hatta daha sık bisiklete binerek veya yürüyerek başlayabiliriz” dedi.

Bu hikayenin arkasında kim var?

Lisa Kilit

Lisa Kilit

BA sanat tarihi, MA maddi kültür. Eski müze editörü, sağlık görevlisi ve organ nakli koordinatörü. 2021’den beri Science X için editörlük yapıyorum.

Tam profil →

Andrew Zinin

Andrew Zinin

Araştırma deneyimi olan fizik alanında yüksek lisans. Uzun süredir bilim haberlerinin meraklısıyım. Science X’in editoryal başarısında anahtar rol oynar.

Tam profil →

Yorum yapın