NASA Johnson pilotları tutulma bilimi için ayın gölgesini kovalıyor

12 Ağustos’ta Avrupa üzerinde meydana gelen tam güneş tutulması sırasında bilim insanları, uzun süredir devam eden bir gizemi araştırmayı hedefledi: Güneş’in dış atmosferi olan koronanın neden görünür yüzeyinden çok daha sıcak olduğu. İhtiyaç duydukları verileri yakalamak, doğru zamanda tam olarak doğru yerde olmak anlamına geliyordu.

NASA’nın Johnson Uzay Merkezi’nden pilotlar, WB-57F yüksek irtifa araştırma uçağını Houston’daki Ellington Field’dan İzlanda’ya uçurdu; bilim adamlarına güneşin koronasını daha net bir şekilde görebilmek için bütünlük yolunda uçma üssü.

Tam güneş tutulması, koronayı incelemek için eşsiz bir fırsat sağlar çünkü ay, güneşin parlak yüzeyini geçici olarak bloke ederek daha sönük dış atmosferini ortaya çıkarır. Bu kısa pencerede toplanan gözlemler, bilim adamlarının enerji ve malzemenin korona boyunca ve güneşten nasıl uzaklaştığını daha iyi anlamalarına yardımcı olarak uzay havası anlayışımızı geliştirebilir.

Yaklaşık 50.000 feet (15.000 metre) yükseklikte WB-57F, yerden yapılan gözlemleri engelleyebilecek çoğu bulutun, tozun ve su buharının üzerinde uçtu. Yükseklik, atmosferik paraziti azaltırken aynı zamanda bilim araçlarının, Dünya atmosferinin daha alt kısımlarında absorbe edilen kızılötesi dalga boylarını gözlemlemesine de olanak sağladı.

Bu gözlemleri yakalamak, bilim insanları ve uçuş ekibi arasında dikkatli bir koordinasyon gerektiriyordu. Görevden önce ekipler, ayın gölgesi Kuzey Atlantik boyunca hareket ederken uçağın nerede olması gerektiğini hesapladı.

NASA WB-57F pilotu Tom Parent, “Bunun gibi bir göreve gitmek çok büyük bir ekip gerektirir. Bu, bilim ekibinin gereksinimleri belirlemesiyle başlar ve ardından göreve kadar aylar boyunca onlarla yakın işbirliği içinde çalışırız” dedi. “Aletlerin bakımının yapılması, hazırlanması, uçağa yüklenmesi ve uçuş testlerinin yapılması konusunda bakım ekibimize büyük ölçüde güveniyoruz. Böyle bir uçağın görüntülenmesi ve bu hedeflere ulaşması için oraya ulaşmak büyük bir ekip çalışmasıdır.”

Tam tutulma sırasında, NASA WB-57F pilotu John Gustine, ayın gölgesindeki süreyi en üst düzeye çıkarmak ve bilim adamlarına veri toplamak için mümkün olduğunca fazla fırsat vermek için uçağı tutulma yolu boyunca konumlandırdı.

NASA’nın WB-57F sensör ekipmanı operatörü Cary Klemm, arka koltuktan kamera sistemlerini kontrol etti, odak ve pozlama sürelerini ayarlarken ilgi çekici özellikleri bütünlük boyunca takip etti.

Kameraların kısa pencere boyunca gözlemleri kaydetmesi nedeniyle her saniye önemliydi.

Klemm, “Her görüntü, Güneş hakkında yeni bir şeyi ortaya çıkarabilecek başka bir veri parçasıdır” dedi.

Bilim adamlarının bu gözlemlerden öğrenebilecekleri tutulmanın çok ötesine geçiyor. Güneşin koronası manyetik alanlarla şekillendirilen plazmadan yapılmıştır ve aynı fiziksel süreçlerin çoğu evrenin başka yerlerinde de meydana gelir.

Boulder, Colorado’daki Southwest Araştırma Enstitüsü’ndeki çalışmanın baş araştırmacısı Amir Caspi, “NASA WB-57F’nin benzersiz yüksek irtifa uçuş yetenekleri, yolu çoğunlukla bulutların yaygın olduğu bir alanda okyanusun üzerinden geçen bir tutulma sırasında bu değerli dalga boylarına erişim sağlamada gerçekten çok önemliydi” dedi. “Bu platform ve pek çok cesur kara, hava ve bilim ekibi üyesinin çabaları olmasaydı bu başarıyı elde edemezdik.”

Uçuş sırasında toplanan veriler, bilim insanlarına güneşi ve Dünya çevresindeki uzay ortamını etkileyen süreçleri araştırmak için bir fırsat daha verecek.