Önemli bir AMOC bileşeni arızalandıktan sonra bile devam eden okyanus dolaşımı

Atlantik meridyen devrilme dolaşımının (AMOC) iklim değişikliğinden kaynaklanan potansiyel varoluşsal bir tehditle karşı karşıya olduğu düşünülüyor. Ancak okyanuslar ısındıkça AMOC’a ne olacağını modellemeye yönelik girişimler farklı sonuçlar gösteriyor ve kaderini belirsiz bırakıyor. ‘da yayınlanan bir makalede AGÜ GelişmeleriShantong Sun ve Andrew Thompson, Kuzey Atlantik Derin Su (NADW) oluşumu kapansa bile yarıküreler arası devrilmenin yüzyıllar boyunca devam edebileceğini göstermek için bir model hiyerarşisi kullanıyor.

Açıklayıcı bir örnek olarak araştırmacılar, Ulusal Atmosfer Araştırmaları Merkezi’nin tamamen eşleşmiş bir Dünya sistemi modeli olan Topluluk Dünya Sistemi Modeli 2’nin (CESM2) bir simülasyonunu incelediler. Karbondioksit seviyelerinin dört katına çıktığı bir senaryoda, CESM2, NADW oluşumunun tamamen durduğunu, ancak yarı küreler arası devrilme aktarımında yalnızca kademeli bir yavaşlama olduğunu gösterdi. Araştırmacılar, devrilen dolaşımı yöneten temel dinamikleri simüle eden idealize edilmiş, yerçekimi azaltılmış bir okyanus modelini çalıştırdıklarında da aynı sonuçları buldular.

Yazarlar, azaltılmış yerçekimi modelinin, bu devam eden devrilmenin, batan ve yükselen suyun istikrarlı bir dengesinden ziyade, yoğunluk katmanlarının kademeli olarak derinleşmesi veya okyanusun tabakalaşmasının yeniden düzenlenmesi tarafından desteklendiğini belirtti. Bu sonuç, modellerinde bu dolaşımın yüzyıllardır aktif olduğu görülse de sonsuza kadar devam etmeyebileceği anlamına geliyor. Aksine, bu derinleşme mekanizması, okyanus yeni bir yoğunluk dağılımına ulaşana kadar dolaşımı birkaç yüzyıl boyunca sürdürebilir. Ancak yazarlar, AMOC’un geleceğini tahmin etmeye çalışmanın hala zor olduğunu ve buradaki kapsamlarının ötesinde olduğunu belirtiyorlar.

Modellere göre bu devam eden havzalar arası aktivitenin bir sonucu da Hint-Pasifik Okyanusu’nda saat yönünde ters dönen bir dolaşımın ortaya çıkmasıdır. Bu dolaşım, okyanus boyunca ısıyı, biyojeokimyasal izleyicileri ve havalandırmayı yeniden dağıtacaktır. Örneğin, daha derin katmanlara ısı aktarımının artmasıyla sonuçlanabilir, bu da ara su katmanları pahasına yüzeyin daha soğuk kalmasını sağlayabilir.

Buna ek olarak, okyanusun üst kısmında besin açısından daha az zengin su bulunacağı ve havalandırma yaşının (veya bir su kütlesinin atmosferle temas etmesinden bu yana geçen sürenin) Atlantik’in derinliklerinde önemli ölçüde artacağı öngörülüyor. Yazarlar, bu değişikliklerin birlikte, ekosistemler ve küresel iklim üzerinde geniş kapsamlı etkilere sahip olabilecek küresel besin ve havalandırma modellerinde bir değişime denk geldiğini söylüyor.