Albufera de València için “yeşil filtre” olarak tasarlanan yapay bir sulak alan olan Tancat de la Pipa, Universitat Politècnica de València’daki Su ve Çevre Mühendisliği Enstitüsü (IIAMA) ve Romanya’daki Babe-Bolyai Üniversitesi Çevre Bilimleri ve Mühendisliği Fakültesi tarafından yürütülen ve dergide yayınlanan araştırmaya göre doğal lagündeki mikroplastik kirliliği %36 oranında azaltıyor. Uygulamalı Bilimler.
Çalışma, Tancat de la Pipa’nın Catarroja ve Poyo kanallarından su çektiğini ve yağmur suyunun akışından veya nakliye, tarım veya atık su arıtma gibi insan ve endüstriyel faaliyetlerden kaynaklanan mikroplastiklerin ve diğer kirleticilerin akışını azaltmak için Catarroja ve Poyo kanallarından su çektiğini gösteriyor. Araştırmacıların analizine göre, Tancat de la Pipa’nın girişi ve çıkışı arasındaki mikroplastik konsantrasyon farkı, sulak alanın gelen mikroplastiklerin yaklaşık %36’sını tuttuğunu gösteriyor.
UPV’nin IIAMA enstitüsünde araştırmacı ve çalışmanın ortak yazarı Carmen Hernández-Crespo, “Bitki örtüsü ve sedimantasyon süreçleri parçacıkları tutuyor, ancak özellikle en küçük parçacıklar söz konusu olduğunda bunların aşağıya doğru taşınmasını tamamen engelleyemezler” diyor.
Araştırma, mikroplastik kirliliğin azaltılmasında doğa temelli bir çözüm olarak inşa edilmiş sulak alanların rolünün daha iyi anlaşılmasına yardımcı oluyor. Araştırmacı şöyle açıklıyor: “Bu, bir dizi numune alma noktasındaki saha gözlemleriyle birleştirilen kaynakların kavramsal değerlendirmesinin, mikroplastik kirliliğin ana yollarının tanımlanmasını mümkün kıldığını ve sulak alanın tutma performansının ilk değerlendirmesine olanak sağladığını gösteriyor.”
Yapay sulak alanların tasarımının optimize edilmesi
Hernández-Crespo’nun açıkladığı gibi, Tancat de la Pipa gibi yapay sulak alanlar, sedimantasyon, filtreleme ve bitki örtüsü tarafından tutulma gibi işlemler yoluyla mikroplastikleri yakalayıp biriktiriyor.
“Ancak mikroplastiklerin tutulması, ortamdan kalıcı olarak uzaklaştırılması olarak yorumlanmamalıdır: tutulan parçacıklar çökeltilerde ve organik maddede depolanabilir ve akıştaki artışlar, su baskını veya çökelti bozulması nedeniyle yeniden harekete geçirilebilir. Tutma kapasitelerini optimize etmek için performanslarını tasarım, hidroloji ve parçacıkların özellikleri açısından değerlendirmek önemlidir.”
Plastikle dolu
Araştırmanın vurguladığı gibi, mikroplastiklerin iki kategorisi vardır: daha büyük plastikler, kozmetikler veya temizlik ürünleri için hammadde olarak mikroskobik ölçekte üretilen birincil mikroplastikler; ve ambalajın veya lastiklerin bozulmasından kaynaklanan ikincil mikroplastikler.
Çalışma, dünya çapında her yıl yaklaşık 245 metrik ton mikroplastik üretildiğini ve su kütlelerinde bulunduğunu, burada yutulup deniz organizmalarının dokularına dahil edilebileceğini belirtiyor. Ayrıca atılan plastik ürünlerin yalnızca %9’u geri dönüştürülüyor; bu da çevredeki plastik birikiminin 2050 yılına kadar 3,1 milyar mt’a ulaşacağı anlamına geliyor.





