CEİD

Bu proje Avrupa Birliği tarafından finanse edilmektedir.

TÜRKİYE'DE KATILIMCI DEMOKRASİNİN GÜÇLENDİRİLMESİ:
TOPLUMSAL CİNSİYET EŞİTLİĞİNİN İZLENMESİ PROJESİ

Biyolojik olarak parçalanabilen kabarcık, motor olmadan laktik asitten uzaklaşıyor; yapay hücrelere doğru bir adım

Biyolojik olarak parçalanabilen küçük bir kabarcık, bir motor olmadan kendi başına bir kimyasaldan uzaklaşabilir. Canlı hücrelerin bunu yapabilmesi için karmaşık moleküler mekanizmalara ihtiyacı vardır. Radboud Üniversitesi’nden kimyager Daniela Wilson liderliğindeki araştırmacılar ve Durham Üniversitesi’ndeki meslektaşları tarafından yapılan bu keşif, gerçekçi davranışa sahip yapay hücrelere yönelik bir adımdır ve uzun vadede, hedefe yönelik ilaç dağıtımında kendi kendini yönlendiren parçacıklar için ilginç bir yaklaşım sağlayabilir.

Canlı hücrelerin etraflarındaki kimyasalları “koklama” ve yiyeceklere doğru hareket etme veya toksinlerden uzaklaşma yeteneğine kemotaksis denir. Wilson şöyle diyor: “Hücreler bunu karmaşık mekanizmalarla yapıyor: Zarlarındaki reseptörler sinyali algılıyor ve ardından iç iskelet hücreyi hareket ettirecek şekilde yeniden şekillendiriyor. Araştırmacılar yıllardır aynı şeyi yapan yapay parçacıklar oluşturmaya çalışıyorlar. Şu ana kadar neredeyse hepsinin küçük bir motor gibi davranan, yüzeye yapıştırılmış enzimler veya katalizörler gibi ekstra parçalara ihtiyacı var.”

dergisinde yayınlanan araştırmalarında Doğa KimyasıWilson ve meslektaşları çok basit bir yapay “balonun” motor olmadan kendi başına hareket edebildiğini keşfettiler.

Wilson şöyle diyor: “Bu, biyolojik olarak parçalanabilen bir polimerden yapılmış içi boş bir küredir: PLA (polilaktik asit), çözünebilir dikişlerde kullanılanla aynı malzeme. Kabarcık, insan saçının genişliğinden yaklaşık 200 kat daha küçüktür. Bir tarafta daha fazla laktik asit olduğunda, ondan uzaklaşır. Derisi her iki işi de aynı anda yapar: asidin varlığını algılar ve parçacığın ondan uzaklaşmasına neden olur.”

Küçük akış

Bunun nedeni baloncuğun esnek derisidir. Kimyager şöyle açıklıyor: “Asite bakan tarafta laktik asit, kabarcığın derisindeki polimer zincirlerine yapışır. Zincirler uzar ve çevredeki suya daha fazla maruz kalır. Bu, kabarcığın iki tarafının etraflarındaki suya karşı farklı davranmasına neden olur. Bu dengesizlik, yüzey boyunca küçük bir akış yaratır ve bu da kabarcığı asitten uzaklaştırır.”

Bu etki sert polistiren kabarcıklarında oluşmaz. Wilson şunu belirtiyor: “Bu sert kabarcıklar kabuklarını değiştiremez ve etki göstermezler. Dolayısıyla bu davranış PLA kabarcıklarına özgüdür.”

Araştırma, yapay keseciklerin kendi başlarına hareket etmesini sağlamanın yeni ve çok basit bir yolunu gösteriyor. “Bu, hareketin moleküler şekildeki değişikliklerden nasıl kaynaklanabileceğini anlamamıza yardımcı oluyor ve bu aynı zamanda hücrelerin nasıl hareket ettiğiyle de alakalı. Bizi gerçekçi davranışlara sahip yapay hücrelere bir adım daha yaklaştırıyor.”

Wilson şunları ekliyor: “Uzun vadede, bu tür kendi kendini yönlendiren parçacıklar, ilaçların ihtiyaç duyulan yere daha hassas bir şekilde iletilmesine yardımcı olarak, hedeflenen ilaç dağıtımı için ilginç olabilir. Laktik asit, tümörler ve iltihaplı dokular onu büyük miktarlarda ürettiği için ilgili bir biyolojik sinyaldir. Ancak bu uygulama henüz çok uzakta. Henüz biyolojik veya tıbbi bir ortamda herhangi bir şeyi test etmedik, ancak ilginç olasılıkların önünü açıyor.”

Bu hikayenin arkasında kim var?

Lisa Kilit

Lisa Kilit

BA sanat tarihi, MA maddi kültür. Eski müze editörü, sağlık görevlisi ve organ nakli koordinatörü. 2021’den beri Science X için editörlük yapıyorum.

Tam profil →

Robert Egan

Robert Egan

Matematiksel biyoloji alanında lisans, yaratıcı yazarlıkta yüksek lisans. Bilim ve dil üzerine eşsiz bakış açılarıyla çok seyahat ettim.

Tam profil →

Yorum yapın