Evden iki mil (3,2 kilometre) uzaktaki bir park, cumartesi günü yapılacak bir gezi için yeterince yakın görünebilir. Ancak Detroit metropolünde park ziyaretleri bu mesafeye göre modellenen zirvenin yaklaşık yarısına düşmüştü. Metropolitan Minneapolis’te aynı düşüş yaklaşık beş mil (8 kilometre) sürdü. Geniş toplu taşıma ağına sahip New York metropol bölgesinde ise ziyaret yarı yarıya düşerek yaklaşık 2,3 mil (3,7 kilometre) oldu. Görünen o ki, bir parkın erişimi büyük ölçüde nerede olduğuna bağlı.
Bulgular, ABD’nin 20 büyük metropol bölgesinde yaklaşık 60 milyon park ziyaretinin analizinden elde edildi. Peyzaj ve Kentsel Planlama. Araştırmacıların incelediği her bölgede park ziyaretleri aynı matematiksel modeli izledi. Her ilave kilometre, ziyaretleri kabaca sabit bir yüzde oranında azalttı. Bir bölgeden diğerine değişen şey, bu düşüşün ne kadar dik olduğuydu. Ziyaretler mesafeye bağlı olarak Detroit’te Minneapolis’e göre iki kat daha hızlı azaldı.
NYU Tandon’daki Kentsel Bilim ve İlerleme Merkezi’nden çalışmanın ortak yazarı Hanxue Wei, “İki park, iki mahalleden aynı uzaklıkta yer alabilir ve bu mahallelerden çok farklı sayıda ziyaretçiye sahip olabilir” diyor. “Her parkın etrafına aynı daireyi çizerseniz, bazı yerlerde ziyaretlerin ne kadar çabuk azaldığını gözden kaçırırsınız.”
Ekip, 2018 ve 2019 yıllarına ait toplu, anonimleştirilmiş akıllı telefon konum kayıtlarını kullandı. Veriler, cihazların temel aldığı tahmin edilen küçük nüfus sayımı alanlarını 18.000’den fazla park alanına bağladı. Bir ziyaretin kaydedilmesi için genellikle bir cihazın parkın haritalanmış sınırları içinde en az beş dakika kalması gerekiyordu. Araştırmacılar daha sonra ziyaretleri cihazın tahmini ev alanı ile park arasındaki mesafeye göre gruplandırdılar.
Ortaya çıkan eğriler, matematikçilerin üstel bozunma dediği şeyi takip etti. Ziyaretlerin her ilave kilometrede %10 azaldığı bir bölge hayal edin. Bir mesafede 100 ziyaret gerçekleşirse, sonraki mil bu sayıyı 90’a, bir sonraki mil ise 81’e indirecektir. Kayıp ziyaretlerin sayısı azalırken yüzde sabit kalır. Bu, her metropol bölgesine mil cinsinden ölçülen yarı ömre benzer karakteristik bir “yarı mesafe” verir.
Makalenin ilk ortak yazarı ve doktora sonrası araştırmacı Yichun Zhou, “Bu bulguyu ilginç kılan şey, geniş bir kentsel bilim sorusunu pratik bir planlama sorunuyla birleştirme fırsatıdır” diyor. “Büyük ölçekli hareketlilik verileri, şehirlerin gözlemlenen davranışlara karşı nasıl çalıştığına dair fikirleri test etmemize olanak tanırken aynı zamanda aynı genel modelin yerlere göre nerede değiştiğini de gösteriyor. Bu kombinasyon, park erişilebilirliğine yönelik hem ortak kalıplara hem de yerel bağlama dayanan yaklaşımlar geliştirmemize yardımcı olabilir.”
Metropol ortalamaları mahalleler arasındaki farklılıkları da gizledi. Araçsız hanelerin daha fazla olduğu mahallelerde ve ırksal ve etnik azınlık gruplarına mensup sakinlerin daha fazla olduğu mahallelerde, park gezileri daha kısa olma eğilimindeydi ve ziyaretler mesafeye bağlı olarak daha hızlı bir şekilde azaldı. Bu kombinasyon, yakınlarda az sayıda yeşil alan bulunan bir mahalle için önemlidir. Daha uzaktaki bir park, nispeten az sayıda sakinin bu geziyi yapmasına rağmen, haritadaki bir boşluğu dolduruyor gibi görünebilir.
Wei, “Haritadaki bir mil size bir parka gitmek için ne gerektiği konusunda çok az şey anlatır” diyor. “Bazı sakinler için bu fazladan kilometre, otobüs transferi veya yoğun bir yolda uzun bir yürüyüş anlamına gelebilir. Bunlar, bir şehrin nereye yatırım yapacağına karar verirken arayabileceği türde engellerdir.”
Çalışma doğrudan mesafeyi ölçer. Akıllı telefon kayıtları ziyaretin nerede gerçekleştiğini gösterebiliyor ancak araştırmacılara birisinin oraya nasıl ulaştığını anlatamıyor. Analiz ayrıca bireysel parkların olanakları veya kalitesine ilişkin ayrıntılı ölçümlerden de yoksundu ve telefon verileri yaşlı ve düşük gelirli sakinleri yeterince temsil etmiyor olabilir. Bu sınırlar, bazı yerlerde ziyaretlerin neden daha hızlı azaldığı ve aynı modelin bugün de geçerli olup olmadığı konusunda açık sorular bırakıyor.
Başka bir ortak yazar olan Emory Üniversitesi’nden Xiao Huang, “Parka erişilebilirlik sadece coğrafi yakınlıkla ilgili değil, aynı zamanda insanların karşılaştığı hareketlilik kısıtlamalarıyla da ilgili” diyor. “Bulgularımız, azınlık sakinlerinin veya taşıtsız hanelerin daha yüksek oranda bulunduğu mahallelerin, park seyahat mesafelerinin daha kısa ve mesafeye karşı daha fazla duyarlılığa sahip olma eğiliminde olduğunu gösteriyor. Bu, kentsel yeşil alanlara daha eşitlikçi erişim planlarken hem park konumlarını hem de ulaşım engellerini dikkate almanın önemini vurguluyor.”
Araştırmacılar, planlamacıların, yeni bir parkın en çok insana nerede hizmet verebileceğine ve daha iyi bağlantıların mevcut parkın erişimini nerede genişletebileceğine karar vermek için yerel olarak ölçülen ziyaret modellerini kullandıklarını öne sürüyor. Mesafe arttıkça ziyaretlerin keskin bir şekilde düştüğü bir mahalle, eve daha yakın olan yeşil alandan faydalanabilir. Başka bir yerde, daha güvenli bir cadde geçişi veya daha doğrudan bir otobüs güzergahı, halihazırda var olan bir parka ulaşımı kolaylaştırabilir. İlk adım, insanların gerçekte ne kadar ileri gittiklerini kontrol etmektir.





